نوروزتان پیروز

2005-03-19T08:58:00.000-08:00

هر روزتان نوروز, نوروزتان پیروز

چهار شنبه سوری

2005-03-12T04:10:00.001-08:00

چهار شنبه سوری، اخرین شب چهار شنبه هر سال، شبی است پر از جیغ های بنفش، پر از رنگ نارنجی، پر از شادی،پر از تحرک و خلاصه پر از زندگی. مردم اینگونه به استقبال سال نو می روند.

امشب بر خلاف سال های قبل که به اتفاق خانواده و دوستان در خیابان های شاد به گشت و گذار می رفتم، تنها گشتی زدم. خیابان ها چندان تفاوتی با روز های معمولی نداشت. مردم خسته و دلمرده اما نگران ازدهام کرده بودند اما نه ازدهام چندان قابل توجه. چهره ها نگران به اتفاقاتی که انگار اصلا قصد اتفاق افتادن نداشت. جوانان نیز همه تقریبا خلع صلاح تنها در پیاده رو ها در حال حرکت بودند. هر از گاهی صدای ترکیدن ترقه ای به گوش می رسید. ورودی های به خیابان های اصلی را ماموران قرق داشتند. و در خیابان ها نیز لباس شخصی ها و لباس فرم دار ها با چماقی در دست و دشنه ای در غلاف جوانان را می پاییدند.یکی دو بساط عزاداری در طول خیابان برپا بود. و با نوحه های تند و گوش خراشی سیاهی را بر جمعیت بی توجه می پاشیدند. مغازه ها را گفته بودند ببندید!!

امشب رنگ های سرخ و آتشین، شادی و هیاهوی جوانان همه در زیر سایه ی رعب و زنجموره های سیاه رنگ محو تار به نظر می آمد.

این گونه به نظر می رسید که دیگر شور و اشتیاق جوانان برای شادی و نشاط زیر سایه ترس و دلهره رنگ باخته است.

این بار مردم منتظر چیز دیگری هستند متفاوت با سال های پیش...

جریحه دار شدن قلب آدمی

2005-03-12T02:59:00.002-08:00

خواب

2004-11-14T15:05:00.000-08:00

دیشب صدای تیشه از بیستون نیامد

شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد!!

ما آدم ها عادت داریم که به خیلی چیز ها عادت کنیم: عادت به بازی کردن شطرنج، گپ زدن با دوستان، عادت به کشیدن تریاک، خوردن مشروب، قدم زدن در پارک، رفتن به سینما، دود کردن سیگار، خواندن کتاب، گوش دادن به موسیقی، تماشای تلویزیون، بازی های کامپیوتری و هزاران کار دیگر.

زندگی شاید خیابان درازی است که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد...
زندگی شاید ریسمانی است.....(فروغ)

اخلاقیون عادت دارند رفتار های انسان را به خوب و بد تقسیم کنند. با این توجیه که برخی از این عادت ها برای سلامت زیستی انسان مفید و برخی مضر است!! بسیاری از ما هم عادت هایی داریم که خودمان هم از آنها بد می گوییم! این از همه جالب تر است. ولی به نظر می رسد هر چه این رفتار ها بیشتر تابو باشد لذت بیشتری هم به انسان می دهد.

تا حالا شده به دیدن یک دوست عادت کرده باشید؟ اگر چشم براه بمانید و ناگهان غیبش بزند بیخبر، چه احساسی به شما دست میدهد؟!

!!آفرینش خدا

2004-10-31T07:02:00.000-08:00

زمین قبل از خلقت خدا با آرامش موجودات زنده را در آغوش خود جای داده بود. انسان مدت ها در بی خبری تمام در بهشت زمین، لحظه های تنهایی و بی کاری خود را صرف خلقت خدا کرد.

ابتدا ماه را انتخاب کرد و خورشید را. قدرت درخشش و و زایندگی طبیعت را در وجود این پدیده ها نهاد. در مقابل عظمت آنها سر بر خاک سایید و ستایش کرد. ولی روح تشنه اش سیراب نشد.علیه خورشید و ماه طغیان کرد. آنان را از عرش فرو کشید، وباز در گوشه ی خلوت به تفکر پرداخت.

به تخیلات خود پر و بال داد در عالم اندیشه پرواز کرد. خداوند را یافت. به او جسم و فیزیک بخشید او را خلق کرد .سجده اش کرد. برایش خانه ساخت. از او کمک خواست. در جنگ ها در... ولی باز هم قانع نشد. بت های تراشیده را بر زمین کوبید و به جست جوی خدایی که به او آرامش دهد کوه ها و صخره ها را در نوردید. در دل جنگل تاریک سرگردان و راه گم کرده به جستجوی خدا همه جا را زیر پا گذاشت.

خسته و در مانده مایوس شد.در شبی تاریک و هولناک، در یکی از مهیبترین کابوس هایش، اهریمن به یاری اش شتافت. او را در خلقت خدا کمک و راه نما شد. هر آنچه که از رذالت و بدی بود جمع کرد در اختیار انسان گذاشت. انسان این همه رذالت و شر را با با جوهر نیکی در هم آمیخت و جرثومه ای از نیکی و شر را خمیر مایه ی خلقت خدا قرار داد . و بدینسان خدا در یک نیمه شب هول و هراس آفریده شد. انسان 124000 منتخب سرگشته و حیران را که راه گم کرده بودند به راهنمایی خود از آستین این مخلوق خود _ خدا _ بیرون آورد !!خدایی آفرید که هم منتقم بود هم رحمان، هم جبار بود هم عادل، هم ...

خدایی که نه در زمان است و نه در مکان...

هم هست هم نیست، و چنین خدایی را هیچ گاه ، حتا خالقش نمی تواند نابود سازد.

چشمهايش

2004-10-11T14:21:00.000-07:00

نویسنده :SH

این قصه ابتدا در شش قسمت توسط نویسنده پست شد. دیشب متوجه شدم که هر شش قسمت محو و پاک شده است. از آنجایی که این داستان از اولین تجربه های این وب لاگ بود با بازنگری چهار قسمت آن را مجدد پست کردم.به خاطر نزدیکی ساختار قصه به نول کوتاه کردن آن یک ضرورت بود. بدلیل عدم دسترسی به نویسنده بهترین کار حذف دو قسمت آغازی آن بود. به این ترتیب برخی زیاده گویی ها حذف و با اندک ویراستاری پست شد. این توضیح را ضروری می دانم که تشابه اسمی این قصه با رمان چشم هایش :بزرگ علوی تصادفی است.

در كمال ناباوري مي بينم كه يك ملحفه ي سفيد تمام تختو گرفته،چشمام سياهي ميره ،دستمو به ديوار ميگيرم و به تخت خالي خيره ميشم.از پرستارا سراغشو ميگيرم، دارن در مورد همسرانشون با هم حرف ميزنند!!باز هم بلند ميخندند. با عصبانيت مي پرسم :
-مريض اتاق 411 كجاس؟؟؟
دوتاشون ساكت ميشن و به هم نگاه ميكنند و بعد به من .بخش CCUرا نشان ميدن.ميخوام ببينمش،مي بينم كه مامان و بابا هم از پله ها بالا ميان. هر دو به شدت نگرانن. هيچي نميگن ،مثل خودم. وارد بخش ميشم. هر چقدر اصرار ميكنم كه براي ديدنش برم،نميذارن.به بابا ميگم به مامان التماس ميكنم از پرستار ها ميخوام ،اما دل همشون سنگ شده......دلم تنگه براي حس كردن دستاش ،براي بوسيدنش براي حس كردن گرمي نفسش.براي اون چشمهاش.در همين فكر بودم كه بابا صدام ميكنه :
-ديرت نشه،مگه امتحان نداري؟؟
ساعتو نگاه ميكنم .آهم به هوا ميره،ساعت 7.35 هست و ساعت 8 امتحان شروع ميشه و اينجا كجا و حوزه ي امتحان كجا.......بابا به دادم ميرسه،ميگه بدو خودم ميرسونمت. يادم ميفته كه هنوز كتابو تموم نكردم.سعي ميكنم همه چيز رو فراموش كنم و كمي درسها رو در ذهن مرور كنم كه تازه به ياد ميارم اينقدر با عجله اومدم كه كتاب و كارتم رو جا گذاشتم. وقتي ميرسيم 15 دقيقه از وقت امتحان گذشته نه كارت دارم، نه اطلاعات كافي،نه روحيه ي مناسب. برگه رو مي گيرم.....
-شيستوزيته چيست؟ مهمترين جانور بي مهره كه در پايلو زوييك .....فلدسپات ها........واي خدا اگه خوب نشه؟؟اگه تنهام بزاره؟؟اگه ....اگه.....اين اگه ها داشت ديوونم ميكرد،صورت قشنگش يك لحظه از جلوي صورتم دور نميشد.فكر ميكنم به روزي كه تصادف كردم،اونم اونجا بود .حالش بدتر از من بود.مرتب ازم مي پرسيد حالت چطوره؟كجات درد ميكنه؟و من لذت مي بردم از اينكه يكي اينقدر دوستم داره.و در جوابش ميگفتم تا وقتي تورو دارم هيچي رنجم نميده. نه درد اين زخمها نه هيچ چيز ديگه.و او خنديد.....واي كه چقدر خنده هاشو دوست دارم.يكي صدام ميكنه.سرمو ميگيرم بالا،مراقب جلسه ست.آروم به شونم ميزنه :
-دخترم حالت خوبه؟
از اون حال و هوا در ميام و دوباره بر ميگردم به حال و هواي امتحان.دستمو به صورتم ميكشم.خيس خيسه.خجالت ميكشم.سرمو پايين ميندازم و تند و تند شروع به نوشتن ميكنم.دوباره صداشو ميشنوم:-دخترم همه رفتن 10 دقيقه اي هست كه وقت امتحان تموم شده!! دور و اطرافمو نگاه ميكنم.كل سالن خالي شده.باورم نميشه.خدايا حالا چيكار كنم.خيلي بيشتر از نمره ي 16-17 ميتونم بگيرم،سوالاتش خيلي خوبه.اما .......پاسخنامه را همان طور روي ميز ميذارم و بدون اينكه چيزي بگم از سالن ميام بيرون.از حوزه ميام بيرون.بي هدف تو خيابونا راه ميرم.ميدونم اگر به بيمارستان برگردم هم، نميتونم ببينمش.
دوباره خاطراتش مياد جلوي چشمم.13 به در بود و با هم رفته بوديم بيرون.خانواده هم كه ميدونستن چقدر دوستش دارم قبول كردن كه از جمع خانواده دور شم و دو تايي با هم رفتيم به پارك جنگلي ايكه خيلي دوستش داشت.از لا به لاي درختا رد ميشديم و با هم حرف ميزديم.بهم ميگفت از زندگي پيشينش و اينكه دوست داره من چطوري باشم......و من فقط به چهره ي قشنگش نگاه ميكردم .دست گرمشو در دستام مي فشردم.و خيره مي شدم به اون چشمهاش كه انگار آدم رو طلسم ميكرد.هيچوقت راز اين سحر نگاهشو نفهميدم.ولي وقتي به چشماش نگاه ميكردم همه چيز و همه كس رو از ياد ميبردم و دوست داشتم كه فقط با او باشم، و باز هم به چشمانش نگاه كنم.صداي بوق يك پرايد سفيد رنگ منو از عالم خودم بيرون مياره.راننده ي ماشين شروع ميكنه به فرياد كشيدن.با شرمندگي عذر خواهي ميكنم.راننده آروم نميشه و همينطور فرياد ميكشه:
-اگه بهت زده بودم چي؟آخه هيچ معلومه حواس شما جوونا كجاس؟......
و مردم هم كه انگار هيچكاري در دنيا جز دخالت در كار ديگران ندارن همه جمع ميشن.سريع خودم رو از جمع دور ميكنم و به يك خيابون خلوت پناه ميبرم.يادم ميافته كه ميگفت :دوست داره هميشه حضورمو پيشش احساس كنه .سريع تاكسي گرفتم تا خودم رو به بيمارستان برسونم.من بايد پيشش باشم....

چشم هایش2
شروع قصه

........ميرسم به بيمارستان ،كلي خواهش ميكنم كه ببينمش.پرستار وقتي اشكهامو ميبينه وقتي التماسامو ميشنوه،انگار دلش ميسوزه.ميگه زود ميري و بر ميگردي ،لباس هم پشت در هست مي پوشي و بعد ميري،حتما ماسك بزن........ديگه نمي شنوم چي ميگه...اين مسخره بازيها چيه؟براي ديدن عزيز ترينم بايد از اينا اجازه بگيرم؟مگه نه اينكه من و اون جدايي نا پذير بوديم،پس چرا اين پرستارا ..........-خانم نميخواي بري؟-چرا.....چرا.....ميرم لباس ها رو مي پوشم.دستم اينقدر ميلرزه كه نمي تونم ماسك رو ببندم.پرستار كه حالمو ميبينه كمكم ميكنه.ميرم داخل،تخت دوم.......مي بينمش.....خدايا........ببين چه به روزش اومده.زير چشم هاي قشنگش گود افتاده بود.موهاش از هميشه كوتاهتر بود.چند تار موش از زير كلاهي كه بر سرش هست بيرون اومده با دستم موهاش رو كنار ميزنم.ماسك و لوله هاي تنفسي اي كه به صورتش وصله مانع از اين ميشه كه حتي صورتش رو ببوسم.صورتي كه عاشقشم .چشمهاي قشنگش بستس.وقتي ماسك اكسيژن رو رو صورتش ميبينم نفس خودم ميگيره.هنوزم باورم نميشه.دستاشو تو دستام ميگيرم.اينقدر دستاش ضعيف و لاغره كه ميترسم با فشار دستم آسيب ببينه،همه جاي دستش كبوده.با صداي خفه رو به پرستار ميگم:-چي به روزش اوردين؟پرستار با بي تفاوتي ميگه رگش رو پيدا نمي كرديم.بغضم ميگيره.ميگم چه به روزت اوردن؟چيكار كردن باهات؟اما هيچي نميگه...بغضم ميتركه ..كمي بلند تر ميگم.شايد نميشنوه.چرا جوابمو نميدي؟مگه با من قهري؟من كه هميشه دوستت داشتم؟پس چرا اينقدر رنجم ميدي؟بلند شو با هم بريم بيرون برام حرف بزني برام.....يادم ميافته آخرين بار كه ديدمش ماه پيش بود،آخراي ارديبهشت .....بهم گفت:- ميخوام برم پيش امام رضا،برادرتو اون بهمون برگردوند.ياد برادرم ميافتم شب ولادت امام رضا كمد هنگام اسباب كشي روش ميافته .كمد آنقدر سنگين بوده كه 5-6 مرد با سختي جا به جاش ميكردن و برادرم 3 سال بيشتر نداشت.او براي زنده موندن برادرم امام رضا رو صدا ميزنه و وقتي كه مرد ها كمك مي كنند تا به طور حتم جسد بي جان برادرم رو از زير كمد بيرون بيارن ميبينن كه خبري از بچه نيست و وقتي درهاي قفل كمد رو باز ميكنن برادرم رو اونجا پيدا مي كنن .كاملا سالم!بدون اينكه كوچكترين آسيبي ديده باشه فقط كمي ترسيده و به بغل او پناه ميبره.يادمه آخراي ارديبهشت بهم ميگفت:- دوست دارم يه بار ديگه هم كه شده برم مشهد.برم پيش امام رضا.مياي با هم بريم؟يادم مياد كه با چه رذالتي گفتم آخه فصل امتحاناس .درس دارم و او ديگه هيچي نگفت و من هم.به خودم ميام.. صداش ميكنم. چيزي نميگه.ميگم اين چه وضعيه؟زود بلند شو ميخوايم با هم بريم مشهد.بلند شو خودم ميبرمت.تو فقط خوب شو ،هر جا كه بخواي ميبرمت.اما او ......حتي چشمان قشنگش رو از من دريغ ميكنه....خدايا يعني ميشه يكبار ديگه چشمهاشو ببينم؟برام حرف بزنه و من به چشماش خيره بشم؟....پرستار صدام ميزنه....:-ديگه كافيه خانمصداش ميكنم .دستم رو به پيشوني بلندش ميكشم،و اون موهاي قشنگش .مي بوسمش .صورتش گرمه.پرستار با دلسوزي دستمالي به دستم ميده.اشكهامو پاك مي كنم و همراه پرستار بيرون ميرم.هنگام خروج دوباره بر ميگردم و نگاهش ميكنم.يه لحظه فكر ميكنم اگه اين آخرين ديدار باشه چي؟اگه..........هنوز هم چشمهاش بستس.ميرم بيرون .بغض داره خفم ميكنه.مامان و بابا رو مي بينم اما نميخوام جلو شون گريه كنم.چشمهام خيسه .خجالت ميكشم.اشكهامو پاك ميكنم و از بيمارستان ميزنم بيرون.در محوطه ي بيمارستان زير سايه ي يك درخت يه نيمكت ميبينم.ميرم روش ميشينم،جاي خلوتيه ميدونم كه كسي خلوتمو بهم نميزنه.شروع به گريه ميكنم.ميزارم دلم خودشو خالي كنه .اينقدر گريه ميكنم كه احساس ميكنم ديگه اشكي برام نمونده.نميدونم چند ساعت تو همون حال بودم.بابا رو ميبينم كه مياد .به احترامش بلند ميشم ،روي نيمكت كنارم ميشينه و منو دعوت به نشستن ميكنه.دستشو دورم حلقه ميكنه ..دعوت به آرامشم ميكنه .ميگه خودتو ناراحت نكن.خوب ميشه.خوب ميشه.ميگم بازم كار همونه ميدونم. بابا ميگه :آره وگرنه تو اين سن...سكته........بابا كمكم ميكنه كه بلند شم ،ميريم خونه.يه راست به اتاقم ميرم و درو مي بندم.با همون لباسهايي كه تنمه خودمو روي تخت ميندازم.دفتر خاطراتم مثل هميشه كنار تختمه.برش ميدارم و ورق ميزنم.آخرين متن نظرمو جلب ميكنه،به ياد آخرين باري نوشته ام كه حالش بد بود و مثل اين دفعه گمان ميكردم كه از دست ميدمش.با خودم زمزمه ميكنم .با صداي آرومي ميخونمش:.....بدن بيمارو مجروحشو که ميديدمچشماش التماسم ميکردند.از التماس متنفرم.اما چاره چي بود؟زانوزدم.صداي نفساش به سختي شنيده ميشد.بغض گلوگرفته بود.بغضي تلخ مثل زهرمار!لباش تکون خوردکه حرف بزنهامابه قدري صداش آروم بودکه شنيده نميشد.گوشم ونزديک به صورتش کردم تابفهمم چي ميگه.خيلي آروم گفت:منو ببوس...!ومن آن شب تاصبح گريستم!

چشم هایش3 شروع قصه

عكس چند سال پيشش كه با هم گرفتيم از لاي دفترم ميافته.خدايا....اين قد و قامت رشيد كجا واين قامت خموده كجا.اين چهره ي زيبا و نوراني كجا واين صورت لاغر و رنجديده كجا.خيلي خستم.دفتر خاطراتمو مي بندم،چشمهام رو هم.صدايي مي شنوم.چشمام رو باز ميكنم.در اتاقم باز ميشه.از شدت تعجب قدرت حركت ازم گرفته شده.خودشه .به اتاقم اومده.ميرم پيشش.صورتم رو بين دو دستش ميگيره و مي بوسه.و دستشو لاي موهام مي كنه.بدنم رو در آغوشش ميگيره. و من هم.خدايا... همون بوي عطر هميشگي.سرم رو در گريبانش فرو ميبرم و مي بويم .مثل يك بچه كه بغل مادرشه و خودش رو لوس ميكنه،خودم رو براش لوس ميكنم و سرم رو در گردنش فرو ميبرم.به آرامش ميرسم.آروم آروم ميشم.ديگه هيچي نگرانم نميكنه.ديگه اون پيش منه.پس دليلي نيست براي نگراني.منو از آغوشش در مياره و با صداي آرومش بهم ميگه ديگه بايد برم.ميگم بازم مياي پيشم؟و سكوت........پيشونيم رو ميبوسه.چشمهام رو مي بندم كه گرمي بوسه اش رو با تمام وجود احساس كنم.چشمهامو باز ميكنم......نه....اون رفته...من رو تنها گذاشته......آخرين جملش در گوشم طنين انداز ميشه.......ديگه بايد برم........به خودم ميلرزم...از خواب مي پرم.تمام بدنم خيس عرقه.ميلرزم.احساس كرختي ميكنم.نميتونم تكون بخورم.به ساعت نگاه مي كنم.5 صبحه.صداي اذان به گوش ميرسه.نمازم رو ميخونم وبا گريه براش دعا ميكنم.با بي حوصلگي كمي صبحانه ميخورم و لباسهام رو مي پوشم.ساعت 6:30 از خونه ميزنم بيرون.كل راه رو پياده ميرم.ميرم پيشش.دكتر ميگه :-ديشب به هوش اومده بود و كسي رو صدا مي زد .حافظه اش رو تا حدي از دست داده بايد كمكش كنيد.باهاش زياد صحبت كنيد.مشكل حاد نيست .هنوز زياد هوشيار نيست ولي با همكاري شما مثل روز اولش ميشه.دكتر كه گويا نگراني رو از چشمانم خونده دستش رو روي شونم ميزنه ،چشمكي ميزنه و ميگه: كمكش كن.تو بهتر از هر كسي ميتوني كمكش كني.شكه ميشم .با تعجب از دكتر كه دختري جوان هست مي پرسم-چرا من؟بين اين همه دكتر و پرستار من چه كمكي ميتونم بكنم؟دكتر با خنده ميگه:تا حالا چيزي به نام معجزه ي عشق نشنيدي؟اون ديروز در اوج نا اميدي ما از بهبوديش، اسم تورو صدا زد.اين يعني ما اميد داريم كه سلامتيشو بدست بياره منتها با كمك تو.دكتر تركم ميكنه در يك حس گنگ.يك اميد بزرگ كه به يك انسان كاملا نا اميد داده ميشه.معجزه ي عشق....معجزه ي عشق...اما چيزي در دلم مي گه يه جاي كار مي لنگه.يه مشكل اساسي.اما مشكل چيه؟در همين فكرا بودم كه مامان و بابا هم سر رسيدن.بابا از همان اولين پله غرولند كنان بالا مياد.-:چرا صبر نكردي با هم بيايم؟و اينبار نوبته منه كه سكوت كنم.براي بار دوم،به ديدنش ميرم.مي بوسمش.موهاشو به هم ميريزم.گريه ميكنم.سرم رو روي سينه ا ش ميگذارم و بازهم براي دومين بار در اون روز به آرامش ميرسم. دو روزي به همين منوال ميگذره،روز سوم باز هم امتحان دارم.ايندفعه آرامش بيشتري دارم.امتحان شيمي رو ميدم و باز در راه تا بيمارستان فكر ميكنم.به كسي كه او را به اين حال در اورده.يادم مياد يه بار كه خيلي حالش بد شده بود بهم گفت:اگه دوستم داري از خدا بخواه كه منو ببخشه و ببره. و من با گريه گفتم تو نبايد هيچوقت تنهام بزاري و اون بعد از يه سكوت طولاني گفت:خودم هم همينو ميخوام ولي اين رفتن يه خداحافظي موقته......غرق در همين افكار به بيمارستان ميرسم.به مردي كه روز اول در پذيرش ديده بودم بر مي خورم .سلام ميكنم و به سرعت بالا ميرم.طبقه ي 3 اتاق 411.داخل ميرم.يك سري مرد و زن غريبه داخل اتاقن.شكه ميشم.او نيست.......بيمار يك دختر جوانه.عذر خواهي ميكنم و بيرون ميرم.از پرستارا سراغشو ميگيرم:-2ساعت پيش مرخص شد.تعجب ميكنم.با بهت مي پرسم:-دكتر مرخصش كرد؟پرستار با بي توجهي و در حالي كه مشغول شماره گيري تلفن هست،ميگه:-نه،يكي از آشنايانش با مسيوليت خودش مريضتون رو برد خونه، فكر كردم در جريانيد؟و مشغول صحبت با فردي كه پشت خط هست ميشه........چشمم سياهي ميره،ديگه هيچي نمي فهمم فقط يك سوال ! اون به جز ما چه آشنايي داره؟كي...؟كي...؟قسمت بعد،يا به عبارتي قسمت آخر را در پست بعدي ارسال خواهم كرد.

چشم هایش قسمت پایانی شروع قصه

وقتي چشمام رو باز كردم ديدم مامان كنارم نشسته و بابا با نگراني دستانم رو در دست گرفته.برادرم هم اومده.مامان مثل گچ سفيد شده.ميگم مامان ديدي اينجا هم ولش نمي كنه؟مامان ديدي اينجا هم اون شوهر عوضی دست از سرش بر نمي داره؟بغضم مي تركه.مامان بغلم ميكنه.هق هق كنان ميگم آخر اونو ازم ميگيره.حال خودمو نمي فهمم.به بابا ميگم بايد بريم سراغش.نميذارم دستي دستي به كشتنش بده.بابا ميگه تو كه ميدوني من خونه ي اون مرتيكه نميرم.هيچ چيز خونوادمون به اونها نمي خوره.من حاضر نيستم........حرفشو قطع ميكنم.بابا اونو ميكشه ،بابا به خاطر من!؟
بابا هيچي نميگه و راه ميافته ،بهش نگاه ميكنم كه به سرعت ازمون دور ميشه.كمي كه ميره به عقب بر ميگرده و ميگه پس معطل چي هستي؟مگه نمي خواستي بري پيشش؟باورم نميشه.بعد از 10 سال بابا ميخواد به خونه شون بره. مامان دستم رو ميگيره و از بيمارستان ميريم .خيلي زود به خونه شون ميرسيم. به محض رسيدن و ديدن نماي خونه يك سري خاطرات برام زنده ميشه.اون موقع سني نداشتم. درخت بيدي كه رو به روي منزلشون بود،خاطراتي رو مثل فيلم از جلوي چشمم رد كرد.زنگ مي زنم.بدون پرسش در باز ميشه.به داخل حياط ميرم.به ياد ندارم كه از مامان و بابا جلو تر به جايي پا گذاشته باشم.احساس شرم ميكنم.ميخوام به عقب برگردم.اما بابا دستشو روي شونم ميزاره و با نگاهش ميگه احساستو درك ميكنم!!!به حياط وسيع نگاهي ميندازم.
خاطرات به ذهنم هجوم ميارن.استخر و چراغ هاي رنگارنگ كنارش. برام تصوير اون روز ها رو زنده ميكنه.اون روز هاهم روابطمون صميمي بود ولي نه اينقدر....تاپ كنار حياط يا به عبارتي باغ زيبايي كه تك تك درختاش با نظارت او به عمل اومده بود،چهره ي 10 سال پيشش رو به يادم مياره.با هم روي اين تاپ نشسته بوديم و ميگفتيم از آينده و تصميم هامون.براي دقايقي هجوم خاطرات سبب شد موقعيتي كه در اون بوديم رو از ياد ببرم.خونه با همه ي زيبايي و عظمتش ،يك چيزي كم داشت.حضور عشق رو.....و حضور پر رنگ او.....از زير تونلي كه به وسيله ي درخت ها به وجود اومده رد ميشيم.اون موقع به اين شكل نبود.ياد روزهايي ميافتم كه فارغ از هر ملالي با هم ميوه مي چيديم و او كه بلند قد تر بود براي خالي نبودن سبد ميوه ي من ،از شاخه هاي بلند هر چه مي چيد در آن قرار ميداد و وقتي نزد خانواده ها بر ميگشتيم با افتخار و شيطنت به من اشاره ميكرد و مرا برنده ي مسابقه اعلام ميكرد .و سپس فقط دو سيب سرخ از سبد بر ميداشتيم و به سمت حياط ميدويديم.هيچوقت دلم نميومد سيبي كه او بهم ميداد رو بخورم ،دوست داشتم فقط سيب رو در دستانم نگه دارم،و ببويم.
بابا صدام ميكنه.تصميم نداري بري بالا؟مثل اينكه از يه خواب طولاني بلند شده باشم با بهت به بابا نگاه ميكنم و بدون اينكه چيزي بگم سري تكان ميدم و از پله ها بالا ميرم.مجسمه هاي سنگي كنار در.....باز هم هجوم خاطرات.....هيچوقت نفهميدم كه چرا 10 سال پيش رابطه مون قطع شد.خيلي بچه بودم.نمي فهميدم اسرار بزرگترارو.ولي حالاشم اينقدر سرم گرم كار خودم بودم كه زياد در موردش نمي پرسيدم.فقط يادمه هر وقت چيزي ميگفتم ناراحتي رو در چشمان بابا و مامان ميديدم.يك غم عميق...اما هنوز هم نفهميدم... نفهميدم كه....به داخل منزل ميرم.فقط چشمهام به جستجوي اوست.هيچكس رو نمي بينم،فقط اتاق او رو و......ميخوام به سمت اتاق برم كه صداي اون مرد رو ميشنوم.حيف نام مردي كه.....!!او كه از مردي و مردانگي بويي نبرده بود....اما هيچ كلمه اي را لايق صدا زدنش نميدانم.حيف كلمات!!تا قبل از اون هميشه از مامان و بابا وصفشو شنيده بودم و فكر ميكردم كه بيش از حد در مورد معرفي او به ما سخت گيري ميكنن ولي اون روز...... از پله ها مياد پايين.با چهر ه ي كريهش و خنده ي كريه ترش و اون سر بي مو.....هيچ تغييري نكرده...همان لعبتي كه بود باقي مانده!!با همان خنده هاي مشميز كننده.نبايد هم تغيير كنه.همه ي طراوت و شادابي او رو گرفته و از آن خودش كرده.با صداي بلند و گوش خراشي كه ناشي از سالها استعمال سيگاره ميگه:
- به به خوش اومدين !صفا اوردين!به كلبه ي درويشي ما خوش اومدين.چه عجب...... يك ريز حرف ميزنه و بابا رو ميبينم كه گويي شاهد زشت ترين و چندش آورترين صحنه هاست با صداي گرفته ايي سلام ميده و وقتي چشمهاي بي قرار من رو ميبينه ،ميگه: - آقاي پاك نيت ميتونيم ببينيمش؟ با خنده ميگه :حالا شربتي چيزي ميل ميكردين بعد؟بابا با عصبانيت ميگه: - مهموني كه نيوديم آقاي پاك نيت.....راستي حالش چطوره؟ با تمسخر جواب ميده: -چيزي نيست شلوغش كردين.چند روز استراحت كنه خوب ميشه..... بابا با بهت و خشم ميگه: -اون سكته كرده.كسي كه سكته ميكنه رو در خونه نگه ميدارن؟آخه مرد رحمت كجا رفته بزار زير نظر پزشك باشه.هيچكي اين كارو با همنوع خودش نميكنه ،اون وقت تو با هم خون خودت اين كارو ميكني؟اينقدر عذابش دادي كه كارش به اينجا كشيد اونم تو اين سن.حداقل الان ....... حرف بابا رو قطع ميكنه،با نهايت جسارت ميگه: -شما هم نفستون از جاي گرم بلند ميشه.به اين خونه و ماشين و ... نگاه نكنين.آدم وقتي بدونه هر چي هزينه كنه سودي نداره نمياد پولشو دستي دستي بريزه دور.اون رفتنيه.چه تو بهترين اتاق بهترين بيمارستان با شبي 800 -900 تومن چه گوشه ي خونه ي خودش .بابا لب باز ميكنه كه چيزي بگه كه او با بي خيالي اضافه ميكنه: -اين دكترا فقط پول ميگيرن،كاري نميكنن.تازه محيط بيمارستان آدمو مريض ميكنه.تو خونه جاش راحت تره .بابا با كلافگي ميگه: -آقاي پاك نيت شما اجازه بدين من برش گردونم بيمارستان،هزينش با خودم.بعدشم كه به اميد خدا حالش بهتر شد يه مدت پيش خودمون ميمونه بچه ها ازش مراقبت ميكنن تا بهتر شه،بعد برش ميگردونيم اينجا. با همون صداي دورگه پاسخ ميده: نه.ميدونين كه من كسي رو ندارم.تنهام.اينو ببرين من چيكار كنم تنهايي.........
از حرف هاي ضد و نقيضش عصبي ميشم.مامان با نگاهش بابا رو دعوت به سكوت ميكنه و....... به اتاق اوميريم.....مي بينمش.يك نگاه كلي بهش ميندازم.بهش سرم وصله و همون لوله هاي تنفسي.برادرم كه از حال جسمي او بي خبر بود با نهايت تعجب ميگه از راه اين لوله ها تغذيه ميشه،از راه اينا نفس ميكشه،اون وقت تو اورديش خونه؟مرد چيزي نميگه...چيزي نداره كه بگه....از بالاي تخت بهش نگاه ميكنم.به خاطر حضور آقاي پاك نيت روم نميشه پيشش بشينم. فقط خدا خدا ميكنم كه بره بيرون. كنار تختش زانو ميزنم .ميخوام دستشو در دستم بگيرم اما باز هم روم نميشه.تنفسش خيلي بده.بابا و آقاي پاك نيت ميرن بيرون.گويا با هم صحبت دارن.با رفتنشون احساس راحتي بيشتري دارم.دستاشو تو دستام ميگيرم و مي بوسم.بهش نگاه ميكنم......با گلايه در دل ميگم چشماتو باز كن.من بايد ببينمت.مامان هم كنار تختش ميشينه.كلاهي كه در ‍‍CCU بر سرش بود هنوز هم هست.حتي اون رو از سرش بر نداشته.برش ميدارم و به پيشونيش دست ميكشم.جاي كلاه بر پيشونيش مونده. موهاش خيلي كوتاهه.با دستم موهاشو مرتب ميكنم.بابا به طور غافلگير كننده اي وارد اتاق ميشه.ميگه بچه ها بلند شيد بريم.ميگم بابا.....اما بابا اصرار داره كه زود بريم.باز هم مثل بچگيم نمي دونم جريان از چه قراره.فقط دوست دارم پيشش باشم.اما.....مامان دلداريم ميده و ميگه فردا صبح زود دوباره ميايم به ديدنش. ميخوام فقط يكبار چشمش رو باز كنه .ميدونم كه ديگه راهي نيست.كلاه سبز رنگ رو بر ميدارم.بوي او رو ميده.
از در بيرون ميرم ، بر ميگردم و دوباره نگاهش ميكنم.آنقدر معصومانه خوابيده كه برام ياد آور يك بچه ي شير خواره ي كوچكه.دور از دغدغه ها و رنج ها.سعي ميكنم با نگاهم تمام جزييات چهرشو به خاطر بسپرم.جوري كه هيچگاه از ياد نبرمش.بايد برم اما دلم رضا نميده.اي كاش فقط يكبار اون چشم هاي زيباشو باز ميكرد.فقط يك بارديگه اسمم رو صدا ميزد.فقط يك بار ديگه......بابا دستش رو رو شونم ميزاره و با نگاه ازم ميخواد كه بريم.همون طوري كه بهش چشم دوخته بودم عقب عقب ميرم.خدايا.....حتي نمي تونم باهاش خداحافظي كنم.بر ميگردم.به سمت ماشين ميريم.حسابي در خودم رفتم.در ماشين اگه حضور برادرم نبود طاقت از كف ميدادم و ميگذاشتم اشكهام سرازير بشه.به منزل ميرسيم.لباسهامو در ميارم.فردا امتحان شيمي دارم.اما حوصله ي درس خوندن نيست.حال مامان و بابا هم بهتر از من نيست.براشون شربت ميبرم.
تلفن زنگ ميزنه.گوشي رو بر ميدارم.دوستمه.اصرار ميكنه كه به كتابخونه بريم.هر چي ميگم الان شرايطش نيست قبول نميكنه.نمي خوام دلش رو بشكونم و نميخوام كه چيزي هم از جريان بهش بگم.ميگه در منزل تنهاس.مي فهمم طعم تنهايي رو.با مادرش زندگي ميكنه. ميگم نمي تونم.مي گه من نيم ساعت ديگه زنگ ميزنم فكراتو بكن،سعي كن برنامرو رديف كني.با بي حوصلگي ميگم بيخود زنگ نزن من نميام،ميگه تا نيم ساعت ديگه و ....بوق هاي تلفن نشون ميده كه طبق معمول خداحافظي نكرده كه دوباره زنگ بزنه.ميرم پيش مامان و بابا ميشينم.با هم صحبت مي كنيم.دوباره تلفن زنگ ميزنه.نيم ساعتي از تماس دوستم گذشته.مطمينم اونه.اينبار ديگه ID Callerرو نگاه نميكنم.گوشي رو بر ميدارم و ميگم : -گفتم حوصله ندارم ،ديگه زنگ نزن.فردا مي بينمت. مي خوام سريع خداحافظي كنم كه صداي دو رگه ي يه مرد از پشت خط متعجبم ميكنه....با خجالت زدگي و دستپاچگي ميگم: - بله ؟ صدا ميگه: -خودتونو زود برسونين اينجا. وحشت ميكنم.همون آدم رذله.با ترس مي پرسم : -چيزي شده؟ صداي اذان به گوشم ميرسه.با صداي لرزاني كه تصنعي بودن رو فرياد ميكنه مي گه: -تموم كرد .........
***
و حالا تنها يادگاري كه ازش دارم خاطراتشه و اون كلاه كه هر بار جانمازم رو باز ميكنم مي بينمش،مي بويمش و بي اختيار براي مظلوميتش اشك ميريزم،وبراي چشمهايش كه نتونستم باهاشون خداحافظي كنم.........

You

2004-08-10T14:55:00.000-07:00

Every night, someone thinks about you before they go to sleep. At least 15 people in this world love you in some way.The only reason someone would hate you is because they want to be just like you.There are at least 2 people in this world that would die for you.You mean the world to someone.Someone that you dont even know exists loves you.When you make the biggest mistake ever, something good comes from it.When you think the world has turned its back on you , take a look again. Always remember the compliments you received. Forget the rude remarks. So if you are a loving friend, send this to everyone on your list including the person that gave this 2 u!

شب

2004-07-29T16:31:00.000-07:00

هست شب

یک شب دم کرده و خاک

رنگ رخ باخته است

هم از این روست که گمشده ای می جوید

...

با من بودی همه جا چون جان در تن بودی

2004-06-30T15:32:00.000-07:00

گفتم شاید این سودا را به فراموشی بسپارم

ز غمت کمتر یاد آرم

دیدم هر جا نقشی زیبا ز تو در خاطر دارم

چون جان بودی که تو را عمری با خود دیدم

تویی آن روی زیبا

آه دل کوچک من

آه

با من بودی همه جا چون جان در تن بودی